باب دوم : اقرارها ؛ اقرار بر دو قسم است : اقرار به دَين ، و اقرار به وارث . قسم نخست : اقرار به دَين : اگر برخى از وارثان اقرار كنند كه دَينى به عهدهء مورّث [ ارث گذار ] است ، سخن آنها در سهم خودشان پذيرفته مىشود و از آنها به مقدار دَينى كه به آنها مىرسيد ، گرفته مىشود . اگر ميان اقرار كنندگان مرد عادلى وجود داشته باشد ، شهادت وى در بقيه هم قبول مىشود و پس از قسم دادن صاحب دين [ / طلبكار ] از سهام ديگر وارثان نيز [ به‌منظور پرداخت دين ] كم مىشود ؛ چنان كه روش شرع در موارد مشابه چنين مىباشد . اگر همهء وارثان به دَين اقرار كنند ، بسان آن است كه خود مورّث اقرار كرده است . قسم دوم ؛ اقرار به وارث : اگر كسى اقرار كند كه فلانى وارث است ، با چنين اقرارى نسب ثابت نمىشود مگر كسى كه به وارث بودنش اقرار شده [ / مقرّبه ] به خلاف اين نسب مشهور نباشد [ كه در اين صورت علاوه بر وارث بودن ، نسب وى نيز ثابت مىشود ] . فصل اگر انسانى به دارندهء يك نسب يا سببى اقرار كند [ مثلاً بگويد فلانى فرزند يا همسر من است ] و وارثى نداشته باشد و شخص مورد اقرار نيز تصديق كند ، از يكديگر ارث مىبرند ، ولى در صورتى كه اقرار كننده وارث ديگرى كه « مقرّبه » حاجب يا مزاحم اوست ، داشته باشد ، چنين اقرارى از وى پذيرفته نمىشود ، مگر بيّنه وجود داشته باشد يا خود وارث اعتراف كند .